pod białą pierzyną

Irina Kotova 

Irina Kotova

jest jak w igloo 

dziewczyno 

nie próbuj giglać 

palce zamarzły na kość 

i malamutom nie będzie dość 

bez mięska klęska 

rzecz niemęska 

zaśpię w tej zaspie 

pradziadek przy saniach 

się słania 

na moście oblodzonym 

tańczą panny i żony 

nie będzie sanny 

osłabła pani jeziora 

chora od truchła ogłuchła 

walec nie wyrównał 

w szereg 

policz do czterech 

nie dwóch 

czuj duch 

sra dziadek przy paniach 

najlepsze miejsce do umierania 

cud 

że wszystko pokrywa 

lód 

czas upływa 

roztopy 

odtaje serce europy 

byk znikł

sypialnia niebieska

Nils Elias Christoffer von Dardel

Camille Clovis Trouille

The woman in blue, she's asking for revenge* 

Leonard Cohen 

(allegro)

uwielbiam błękit wszystkie odcienie 

tępe z modrości prześlicznej 

że tylko nurzać w akwamarynie 

zacząć wybielać optycznie 

efekt rayleigha krzepi ułudę 

gacie pożółkłe od moczu 

barwy na kole graniczą z cudem 

nieprzewidzianym dla oczu

(scherzo)

zbyt ciężka woda 

lapis lazuli krasi groby 

płynnie przechodzi przez czakrę gardła 

i o skutecznym rad sposobie 

nie myślą zmarli 

krasomówczy

a szkoda 

mogliby uczcić 

niechciane dziecko podać do chrztu 

albo cierpliwie układać starca 

zdjąć wyświechtane portki kloszarda 

z potrzebą snu 

out of the blue**

byle by kołdrą okryć cieplej 

nie ma takiego złego 

z którego dobro nie wyszło 

w piekle 

wciąż nas zachwyca małe niebo 

z migdałów przyszłość

 

* Kobieta w niebie o pomstę wzywa 

** nagle i nieoczekiwanie

pulpa

tacowe  Adam Ostrowski

niemrawe palce jeszcze wędrują
obieram pomarańczę
raczę się skórą
zdobywam szańce
po raz kolejny któryś
lecą wióry
i drzazgi

wyciągam spod paznokci
jątrzące miazgę
drewno i łyko
tatuowane wielokropkiem
ciało przywykło
uszy oklapły i piersi karmią
ciszą nie chcą słyszeć
o śmierci na darmo

podaj mi gąbkę nasączoną octem
i sutki słodkie

miś

Herostrates i latający dywan

Dariusz Skitek

śmierdział jak zatęchły dywan

bywa

grizli się zamyśli z rybą w pysku

zalśni łuską pluśnie

czar pryśnie jak uśmiech

i ułudna bliskość

a ja w gawrze na zawsze 

bo chłód mam w sercu

nie człapiąc inochodem

jestem innowiercą

wrzodem

na zdrowym ciele społeczeństwa

bez malowanych wrót

klęska

iluzoryczny cud

dżin bez butelki sezam bez hasła  

nie wierzę w cuchnący kobierzec

pożytek ze mnie żaden alladyn

któremu lampa zgasła

corocznie

konsekwentnie celebruję szczenięce lata *




od nowa życzą mi wszystkiego
co trudno dostępne
przez co gorsze
jest i droższe
a mnie nie trzeba więcej

co z tego
że nie zjem kanapki z dorszem
zgłodniałym psom
pozostawiam kroki przestępne
przecież namiastki są
świeże i chętne
poznać moje lata przestępcze
pozwolą wspomnieć namiętnie
czarniaka à la łosoś w puszkach
nie trzeba więcej

przepiękna dobra wróżka
radzi okład
z młodej piersi się wyrwało
serce ciało i wszystkie ręce
na pokład
czy mało
że w kuchni nie ślepi
garnki lepią
wątłusz i ślepior
ciągle lotem bliżej a cukier krzepi
po staremu nie mam problemów ze sterczem
nie trzeba więcej




* Melchior Wańkowicz

z umiłowania piękna

Kwiaty we włosach potargał wiatr

Janusz Kondratowicz

struna mi w ukulele pękła
i nie chce skakać pchła
po futrze po sznurku na jutrznię
na godzinę czytań idzie zima zła
bez pytań ile kropek ma biedronka
rozłąka na pomostach pieski małe
dwa w porostach we mgle fale
włosów suchych

ruchy kurwa ruchy

znam się na tym
ruda wydra na wydmach
przy życiu trzyma turzyca
w bezruchu chrobotek kłopoty
przy blasku księżyca kwiaty
zła za ucho lok w sosnowym borze
smutno mi boże
krówki niedojone ryczą
ptaszek naszej pani
na bani niby zwykły owad a głowa
pęka z umiłowania piękna

sny o mazurach
kwiaty we włosach bzdura
hawaje dla jajec blichtr subkultura
kicz

krzycz esteto krzycz

nie wypędzajcie ze mnie duchów z dużymi cyckami

nie przywiązuję wagi do drogi
krzyżowej zapamiętałem jedynie
chustę weroniki lubię
takie rekwizyty mogą więcej
obnażyć niż zasłonić
choćby spekulacje wokół marii
magdaleny której kość ramieniową
oprawiono w srebro a anthony
federick agustus sandys namalował
ją bez niej rudą niczym modelka
jamesa whistlera i w litościwie narzuconej
chuście przy czym nie zadbał
o właściwe proporcje dobór kolorów
a także historycznie uzasadnione
motywy ilustratorom wiktoriańskim
w kwestii upadłości przyświecał
model kobiety a nie chrystus
słaniający się pod krzyżem zresztą
wtedy słońce nigdy nie zachodziło
nad imperium rozwinęła się prostytucja

nie zaprzątam sobie głowy całopaleniem z filmu
joanna utkwiła mi w pamięci wyłącznie
urszula grabowska i jej przepiękne
piersi kiedy ingmar bergman wyśnił
kobiety w pokoju czerwonym jak maforion
marii magdaleny nie było jej jeszcze na świecie
co negatywnie zaważyło na wizerunku piety
przeniesionej w realia skandynawskie

nie będę przysięgał
na krzyż że nie myślę
o kobietach skłamałbym
często słyszę szepty w nocy
a za dnia krzyki